SEVGÄ°

 Adam yeni kamyonuna bakmak için evinden çıktığında, üç yaşındaki  oÄŸlunun gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle kamyonunun kaportasını mahvettiÄŸini görmüş. Hemen oÄŸlunun yanına koÅŸmuÅŸ ve çocuÄŸun eline  çekiçle vurmaya baÅŸlamış. Biraz sakinleÅŸince oÄŸlunu hemen hastaneye götürmüş.  Doktor, çocuÄŸun kırılan kemiklerini kurtarmaya çalıştıysa da elinden bir ÅŸey gelmemiÅŸ ve  çocuÄŸun iki elinin parmaklarını kesmek zorunda kalmış. Çocuk ameliyattan çıkıp gözlerini açtığında,bandajlı ellerini fark etmiÅŸ ve gayet masum bir ifadeyle, Babacığım,kamyonuna zarar verdiÄŸim için çok üzgünüm.” demiÅŸ ve sonra  babasına ÅŸu soruyu sormuÅŸ: “Parmaklarım ne zaman yeniden çıkacak?” Babası eve dönmüş ve hayatına son vermiÅŸ…

 

Birisi masaya süt döktüğünde ya da bir bebeğin ağladığını işittiğinizde bu öyküyü hatırlayın. Çok sevdiğiniz birine karşı sabrınızı yitirdiğinizi  anladığınızda, önce biraz düşünün. Kamyonlar onarılabilir, ama kırılan kemikler ve incinen duygular hiçbir zaman onarılamaz; genellikle kişiyle  performansı arasındaki farkı göremeyiz. İnsan hata yapar. Hepimiz hata yaparız. Fakat öfkeyle ve düşünmeden  yapılan şeyler insanı sonsuza kadar rahatsız eder. Harekete geçmeden önce durun ve düşünün. Sabırlı olun. Anlayış  gösterin ve sevin.